2003 yılında yazdığım bir yazı ilişti gözüme dün akşam…

Sizin var mıdır bilmem ama ,benim yazılarımı elle yazdığım yirmi beş yıllık bir defterim var!. Sütannem vermişti. O zamanlar Türkiye de öyle cicili bicili defterler yok.. üzeri rengarenk çiçeklerle dolu. Dış kapağı inanılmaz parlak. İç açıcı bir defter. Ama içine bakınca içiniz kararırJ ilk aşklarımın şiirleri…ilk kavgalarımın şiddeti, ilk ayrılıkların acısıyla dolu…uzun zamanlar da bir açarım o defteri. Açtıysam eğer içimde bir sıkıntı vardır!.. Şiirlerimi okur, gülerim. yazılarımı okur düşünürüm. Bazı zamanlarda da ağlarım sessizce…

Dün akşam sıkıntı kaplamış beni besbelliJ

 

2003 ocak boşanma tarihim… ne çok karamsarmışım dört yıl önce..neredeyse beş  yıl olacak yalnızlığım. Ne çok kızmışım, ne çok acımışım kendime.. otuz beşe az kaldı diye naralar atan haykıran korkan bir yazı…

Bugün yaş otuz yedi!..

Otuz üç yaşımdan daha korkusuzum!

Otuz dördümden daha başarılı!..

Otuz beşimden daha da güzelJ

Kırka az kaldı diye yıpratmıyorum artık kendimi.. sabırsızlıkla bekliyorum…

Bunca zamanda ne kadar değiştiğimi gördükçe daha bir hevesleniyorum yeni yaşlarıma yeni deneyimlerime…olgunlaştıkça güzelleşiyor, büyüdükçe bilgeleşiyorum yaşamda..

Ayaklarım daha sıkı basıyor yaşama, öğrenmekten zevk alıyor, kısa zamanlarda ne çok yol aldığımı gördükçe gururlanıyorum kendimle..

 

Dört yıl önce “seni seviyorum” sihrini bilmezken…Bugün oğluma, anama babama kardeşlerime, dostlarıma, arkadaşlarıma çıkarsızca dağıtıyorum. 

Karşılık beklemeden verdiğim  yardımların tadını çıkartıyorum.

Nefreti unutmanın büyüklüğünü yaşıyorum.

Affetmeyi öğrenmenin kıymetini biliyorum.

Kalp kırmamak  için elimden gelenin en iyisini yapıyorum.

Sabırsızlığımı  yenmek için dudaklarımı kenetliyorum.

Dağıttıkça, bildikçe, yaptıkça, yaşam beni süprizlerle ödüllendiriyor…

Değişimi yaşamak çok güzel!.. karamsarlıklarımı atalı çok olmuş. Hayat yeni başlıyor benim için. Her geçen sene bir öncekinden daha sürpriz dolu…Nerdeydim nerelere geldim. Kim bilir nerelere götürecek hayat beni.. Ve biliyorum geriye değil hep ileri götürecek ben böyle korkusuz oldukça…

 

Hayat süprizlerle dolu!.. süprizim, seni bekliyorum!...

 

Bazen oğlumdan geliyor sürpriz, bazen bir telefonun karşı ucundan, bir bakıyorum yorulmuşum, ince belli bardakta sıcacık bir çay sürpriz oluyor, bir bakıyorum efkarlıyım sıcak bir dost omuz veriyor. Bir an çaresizlik hissediyorum, sonra çareler önümde sıraya giriyor. Süprizleri  gördükçe, yaşadıkça  hiçbir kötü düşünce kalmıyor. Her karanlık gecenin ardından mutlaka sabah güneş doğuyor.

 

Ben böyle alışınca hayatın o müthiş süprizlerine, yaşam bana kolay, yaşam bana heyecanlı, yaşam bana mutlu geliyor.  Huzurun verdiği sırıtmayı dudaklarımda hissettikçe, daha çok haykırmak istiyorum :

 

 “Hayat süprizlerle dolu!..süprizim ,seni bekliyorum!...”

 

Sevgiyle kalın

Nihal Yükçü

Yaşam ve ilişkiler koçu