Eve geliyorum. Aman Allah’ım manzara korkunç çoktan midedekiler halının üzerinde yer almış. Evdeki yardımcı ablamız telaşla elinde kova bir sağa bir sola koşturuyor. Hemen oğlumun yanına gidiyorum.  “ nasılsın oğlum” diyorum. “Çok rahatladım anne” diyor. Yüzünde gülümseme…

İçim rahatlamış salona geliyorum.

Sonra espriler yapıyoruz oğlumla… üzülmüş, halıya zarar verdiği için…bende “bir daha ki sefere mümkünse taş zemin seç temizliği daha kolay” diyorum…kahkahalar atıyoruz.. demek ki keyfi yerine geldi diye düşünüyorum… Saat 11.30 yine kötüleşiyor… Hemen acile gidiyoruz. Kan tahlilleri muayene derken doktor bana bakıyor. “Apandisit olabilir tomografi çekelim” diyor. 

 İşte o anda korkuyorum!.. Destek arayışımı  paylaşım mı?  Bilemiyorum…birini arıyorum yanı başımda…yardımcı ablamız yanımızda ona sarılıyorum. “İyi ki varsın” diyorum. Ama yetmiyor…ne bana yetiyor. Ne de oğluma…”babamı arasana anne diyor” bitkin halde. 

Oysa bir telefonumla o saate yanıma gelecek ailem ve onlarca dosttum var!..

Kimseyi aramıyorum. Sadece babasını aramam gerekliliği aklımda. Türkiye de mi? döndü mü acaba? diye düşünürken çoktan çeviriyorum numarayı… Olayları anlatıyorum. Sonuçları beklediğimizi söylüyorum.  Yurtdışında havaalanında olduğunu ancak ertesi gün İstanbul da olacağını söylüyor… içim rahatlıyor…”yarın burada babası” diye düşünüyorum. Binlerce km. den bile varlığını hissetmek ne güzel… 

Sabaha karşı 3 de eve dönüyoruz. Keyifler iyi…2 ünite serum ve ilaçlar iyi geldi oğluma…sonuçlar güzel korkulacak bir şey yok…Babası ertesi gün bizde. canı sıkkın, onu da telaşlandırdım diye  düşünürken,  bomba haber patlıyor. “Gidiyorum” diyor. Yurtdışına yerleşecekmiş. Eşini  ve küçük oğlunu alıp gidecekmiş…İçim acıyor. Neden acıyor bilmiyorum. Acıyor ama…

Gitmek zorunda olduğunu bende biliyorum. “Ekmek aslanın ağzında git tabii” diyorum. Ama içim yanıyor.  Birlikte yaşamasak da onun varlığını  hissetmek yetiyor bize..Ya şimdi ne olacak?

 Kolum kanadım kırılmış gibi… Ailem yanımda, dostlarım yanımda…Ama neden kendimi kötü hissediyorum?  Oğlumuz duymuş konuşmalarımızı babası gittikten sonra morali daha da bozuk. Neden diye sorguluyor. O çok olgun bir genç anlatıyorum nedenleri dilimin döndüğü kadar. “Babamı nasıl göreceğim peki” diyor gözleri dolu dolu… “Yaz tatillerinde sen gidersin” diyorum içimin acısını yüzüme vurmadan…Aslında  sadece o babasından değil, bende 18 yıllık can dostumdan oluyorum. Dostça ayrılmayı başaran çiftlerde ne aşk kalıyor ne umut. Bitene saygıyla bakan eski çiftlerde yerini güçlü bir dostluk alıyor. Bende dostumu yitiriyorum.

Herkesin vardır böyle can dosttu…gecenin körü olsun, başınıza ne gelirse gelsin  cep telefonunu ezbere bildiğiniz bir dost!..onun varlığını bile bilmeniz içinize huzur verir…

Oğlumun üzüntüsü babasından, kardeşinden ayrı kalacak olması..özlem duyacak olması.. Ama benimki farklı, ben sağ kolumu kaybetmişim gibi hissediyorum.

Ayrılmış olsak da oğlumuz için hep birlikteyiz bunca zaman. O mükemmel bir baba…Hani derler ya ben hem ana oldum hem baba… ben oğluma asla baba olmadım. olmaya da çalışmadım…onun zaten müthiş bir babası var!.. Başımız sıkıştığın da o hep yanımızda. Aynı evi paylaşmasak da, aynı hayatı yaşamasak da, aynı sofraya oturmasak da… bu şehirde bu ülkede yaşayan bir babamız olduğunu bilmek güven verici.. 

“Ekmek aslanın ağzında oğlum” diyebiliyorum. Yapılması gerekenler yapılmalı yaşanması gerekenler yaşanmalı…Biz çok şanslıyız oğlum..uzaklarda da olsa seni seven ve senin için her şeyi yapabilecek bir baban var.  Ödenmesi gereken bedelleri öderiz. Almamız gereken derslerimizi alırız. Ve çok daha güçlü yolumuza devam ederiz… 

Hayat bazen zorlar bizleri.. Babalarımız, analarımız, dostlarımız,  sevdiklerimiz bizi bırakıp gitmek zorunda olduklarında…şunu hiç unutmamak gerekiyor..

 “Gidenler sevgisizliğinden  değil…Aslanın ağzındaki o ekmeği kapıp sizinle paylaşabilmek için gidiyordur belki de….” 

Sevgiyle kalın

Nihal Yükçü

Yaşam ve ilişkiler koçu