| Anne olmak |
| Pazartesi, 26 Mayıs 2008 | |
|
Karnınıza bir atın tekmesini yemiş gibi hissetiniz mi hiç? Çoğunuz yediniz bu tekmeyi eminim...Bazısı kocasını en yakın arkadaşı ile yakaladığında bazısı ağır bir haksızlık ile karşılaştığında bazısı hiç ummadığı dostundan yediği kazıkta… Durun sakin olun!..
Şükredin bunları yaşadığınız için. Ne güzel dersler aldınız yaşamdan. Şimdi o atın tekmesiyle hala içlerinde acı ile yaşayıp ve bu acıyı nefrete dönüştürenler kızmasın bana. Biz bu atın tekmeleriyle büyüdük geliştik. Gelişmeye ve öğrenmeye de devam edeceğiz. Bu hafta öyle bir at tekme attı ki bana… Acısı ilk an ki gibi karın boşluğumdan yüreğime oturdu ve orda çöreklendi. Atmaya çalıştıkça sanki bana inat gitmeyeceğim işte banane banane diye içimde şımarıklık yapıyor. Ya bu acı ile yaşayıp acının kine, nefrete dönüşmesine izin vereceğim ya da kalbimden attığım nefreti bir daha yüreğime yerleştirmeme sözüme yakışır davranacağım.Bunu nasıl yapacağımı düşünürken mideme yediğim atın çiftesinden ne ders çıkarmalıyım diye düşünmeden edemedim. Ders çok açıktı… Annem dominant bir kadındı ve biz yıllarca onunla hep çatışmalar yaşadık. Bir gün bana baktı ve “ sana bir şey demiyorum yavrum anne ol beni ancak o zaman anlarsın” dedi. O anda bile anlamıştım annemi ne kadar kırdığımı.. ama gençlik toyluk yiğitliğe krem sürmeyeceğiz yaa….afralar tafralara devam…Yıllarca bu konuda kendimi hep haklı görsem de içimde derinliklerimde hep bu korkuyu yaratmışım meğer… ya bir gün benim evladımda bana benim anneme parlamalarım gibi parlarsa? Yok canım ben süper anne olacağım.. asla olmaz!... Oluyormuş. Hem de nasıl. Yaşadığım ektiğimi biçmek ya da ceza değil. Yaşadığım sadece bir şeyleri anlamak. Annemin o zamanlar ne hissettiğini yaşamam gerekiyormuş. Bunu ben yarattım. İçimde bilmeden yarattım. Annem hala üzerime titrer bana bir şey olacak diye yüreği sızlar. Ahhhh anacım yaa Annelik gerçekten çok zor gerçekten fedakarlık isteyen en özel şey bu dünyada… Sana sonsuz teşekkür etsem hiçbir anlamı yok biliyorum güzel anacım. Sana sadece “SENİ ÇOK İYİ ANLIYORUM VE SENİ ÇOK SEVİYORUM” diyebilirim. Beni affet annecim. Biliyorum çoktan affettin. Affetmesen bunca sevgini bunca ilgini nasıl verirsin. Anneler koşulsuz affeder bunu da öğrendim. Bana bu deneyimi yaşattığın için sana çok teşekkür ederim oğlum. Bende seni affediyorum oğlum. Anne olamayacaksın ama bir gün baba olduğunda beni anlayacaksın!.. Yüreğim bir haftadır alev alev yansa da.. Sevgi suları ile söndüreceğim anne olmanın farklılığıyla… Seni koşulsuz seviyorum oğlum tıpkı tüm annelerin yavrularını sevdiği gibi… Sevgiyle kalın Nihal Yükçü Yaşam ve İlişkiler Koçu |
| < Önceki | Sonraki > |
|---|
| Anasayfa |
| Arama |
| Bize Ulaşmak İçin |
| Forum |
| Etkili İnsan olmak |
| İletişim Becerileri |
| Yaklaşımı Denetleyebilmek |
| Stres Yönetimi |
| Motivasyon |
| Kişilik Testleri |
| Esra Bulutlar |
| İçimizden Biri Yazdı.. |
| Bilge Hikayeleri & Metaforlar |