Nasıl da geçti koskoca altı ay. Yine cümbür cemaat yollara düşme zamanı. Ne olur babacığım “Çocuğum; sen kal derslerine çalış, biz sensiz gideriz.” desen. Ne olur beni okulumdan, öğretmenimden, arkadaşımdan ayırmasan.

Ya da herhangi bir yolunu bulup,  gitmiyoruz desen. Evet farkındayım evimizde sadece iki oda var ve biz bu iki odada on bir kişi yaşamak zorundayız. Ama olsun, evimiz tarla kenarlarına kurduğumuz çadırlardan çok daha rahat be babacığım.                   Biliyor musun? Istırap dolu günlere doğru yola çıkmak üzere bindiğimiz o kamyon kasası var ya, küçüklüğümden beri en büyük kâbusumdur. Rüyalarımda rengârenk çiçeklerle bezeli bahçeler görmek yerine ya da gerçekte yapamadığım fakat rüyalarımda yapmayı arzuladığım cicili bicili, oyuncak bebekleri giydirme eylemini görmek yerine, sarı ve çorak topraklara saçılmış yaralı bedenler ve cesetler görmenin dayanılmaz ağırlığı nasıldır bilir misin? Durmadan gidilen yedi saat yolda neler çekiyorum hiç soranınız yok. Sindirim sistemim çalışır da zor duruma düşerim diye su bile içmiyorum. Çok kımıldarsam yanımdaki yaşlı teyze rahatsız olur diye hareketsiz durmak için mücadele ediyorum. Yapılan her kilometre ömrüme eklenen bir güne eşit.      

   Yanık sesli Esma yine başladı türküsüne. “Ben bir küçük cezveyim, elden ele gezmeyim.”nasıl da hüzünlü söylüyor. Geçtiğimiz yollara kazınıyor Esma’nın yanık sesi. Esma’nın yanık sesine Kıymet teyze’nin yoğun inlemesi karışıyor. Sırt ağrısı çektiğini söylüyor aylardır. Doktora gitmeyi bile çok görüyor kendine. Olur da doktor artık çalışman mümkün değil, dinlenmelisin derse tarlada çalışamaz diye korkuyor. İşte böyle bir şey kamyon kasasında yaşam. Çile yolculuğu sonunda sona eriyor. Görev mahallindeyiz. Toplanmayı bekleyen yüzlerce top pamuk var. Evde annemin bana zorla yıkattığı bulaşıkları özler oldum şimdiden.    

     Kararsızlık duygusunu en bariz yaşadığım anlardayım şimdi. Bir yandan hemen akşam olsun yatayım istiyorum bir yandan da akşam olmasın yatarsam çadırdaki sivrisinekler canımı yakar diyorum. En çok bu anlarda okulumu özlüyorum. Canım öğretmenimin billur sesini hatırlıyorum bu karmaşık durum kederimi artırmaktan başka işe yaramıyor. Yaşadığım bu karmaşık keder anının telkiniyle sesimi kimsenin duymayacağını bile bile uçsuz bucaksız tarlalara “Okumak istiyorum.” diye haykırıyorum.

 © Bilal ZEMİN 

(2) Yorum